اگنوستیک
ان لله وانا الیه راجعون بدین وسیله به اطلاع دوستان می رسانم صبح سه شنبه دائی عزیزمان حجه الاسلام والمسلمین حاج شیخ علی حسین پور جانباز ۷۰ درصد پس از سال ها درد رنج به دو بردار شهیدش عباس و امیر حسین پور پیوست ازبرکات زندگی پر بار ایشان ترویج اسلام و تشیع در جنوب شرق آسیا و تاسیس موسسه قرآنی رسول اعظم در بانکوک تایلند که از ثمرات این موسسه مجله قرآنی رسول اعظم است که حتی نماینده مجلس بودای مذهب نیز مشترک این مجله شده است ایشان همه سال در ایامی خاص نمایشگاه قرآنی برای ارائه کارهای قرآنی انجام شده ایران در بانکوک تایلند برگزار میکردند مدیریت و راه اندازی دو مدرسه اسلامی در بانکوک و ناخان تایلند برای اولین بار چند نفر را از کشور کامبوج به ایران آورده تا آموزش های دینی را ببینند و به کشورشان برگردند و ترویج تشیع کند جالب است که شخصی را برای آموختن به ایران آوردند که ۹ سال مدینه در مدارس اهل سنت تحصیل کرده بود به ایران اوردند راه اندازی مدرسه و موسسه قرآنی در سریلانکا راه اندازی مدرسه اسلامی در برمه یاسین و جامعه کبیره و ختم یونسیه اش ترک نمی شد خوب است مقاله ی را که سفیر سابق ایران در کشور تایلند پیرامون شهیدحسین پور نگاشته اند را بخونید در این ادرس http://www.khabaronline.ir/detail/209745/weblog/pakaein پرسشی که در این بیان پیش می آید این است که عرفان چیست؟ و از دیدگاه اسلام عارف به چه کسی گفته م شود؟ عرفان به معنای شناخت و شناسایی و در اصطلاح، طریقه و روش خاصی برای دستیابی به حقیقت است که بر شهود ، اشراق، جذبه و سبوک، وصول و اتحاد با حقیقت تکیه دارد و نیل به این حقیقت را از راه تهذیب نفس و تطهیر دل و تزکیه درون و رهایی از تعلق بلکه تعین می داند. عرفان دانشی است که گذر از اعتباریات را جهت اتصال به ذات الهی و قرب وجودی و فنا در خدای سبحان نشان می دهد تا انسان وجودی متعالی یافته و رنگ و رایحه الهی یابد. به بیان دیگر عرفان، نحوه سلوک تا شهود را نشانه رفته و تکیه گاه آن علم حضوری و دانش شهودی و بینش ذوقی با روش اشراقی و تهذیبی یا متد سلوکی است و قرارگاه اصلی و مرکزی آن در عرفان اسلامی همانا قرآنکریم و سنت و سیره معصومان علیه السلام می باشد. در ست بعد ان شا اله عناصر اصلی عرفان ناب را بررسی خواهیم نمود آنچه باید دانست این است که طبیعت آدمی مزاح را می پسندد به این علت که برای لحظاتی غم ها و دوشواری ها از او دور می شوند. در روایات اسلامی دوگونه دستوردرباره شوخی وارد شده است. یکی توصیه به شخی و یکی نهی از شوخی. مثلا از امام صادق علیه اسلام داریم ((مومن شوخ طبع و خوش مشرب است ولی منافق گرفته و خشم آلود)). و از آن طرف از امام علی علیه السلام داریم (هر شوخی ای که انسان می کند مقداری از عقل خود را با آن از دست می دهد)) از این دو دسته روایت می توان چنین نتیجه گرفت که مردم از شوخی هایی نهی شده اند که به وقار و متانت آن ها آسیب می رساند و موجب کدورت و کینه می شود وگرنه شوخی و مزاح معقول یک امر انسانی است که ائمه معصوم نیز به آن توصیه کرده اند 
برچسبها: عرفان, حیقی, کاذب, ناب, عارف
برچسبها: اشو؛ شادی؛ اسلام؛ شوخی
